Ekspres homiletyczny

Otwarcie oczu

Księga Protoizajasza zawiera wypowiedzi proroka żyjącego w ósmym wieku przed Chrystusem, ale zostały one przeredagowane w późniejszym czasie. Odnosi się to szczególnie do trzeciej i piątej sekcji tej Księgi. Dlatego nie jest łatwo oddzielić teologię samego proroka od późniejszych dodatków. Z tego względu mówimy raczej o teologii Księgi. Nie ulega wątpliwości, że u jej podłoża leżą poglądy religijne samego Izajasza.

Księga Protoizajasza ukazuje przede wszystkim Boga trzykroć Świętego czyli absolutnie Świętego. Jest On królem panującym nad całym światem i wszystkimi narodami. Świętość Boga nakazuje podporządkowanie i przypomina o ludzkiej grzeszności. Karą za grzechy są wojny i niewola. Przyszłość Izraela zależy od wiary. Nie własna siła ani zabiegi dyplomatyczne mogą ocalić, lecz jedynie Bóg, ale wymaga On zawierzenia i nawrócenia.

Prorok zapowiada ocalenie Reszty, która zakróluje na Syjonie, a Emmanuel z rodu Dawida przyniesie harmonię świata, pokój i obfitość błogosławieństwa. W obecnym zaś układzie stosunków Izajasz szczególnie piętnuje ucisk ubogich, zbytek i wystawne życie. One ściągają Bożą karę.

Chociaż ogólnym wyrazem Księgi są groźby, zawiera ona także zapowiedzi eschatologicznej przyszłości. Jej jednak nadejście musi poprzedzić okres bolesnego oczyszczenia. Do pocieszających zapowiedzi Izajasza nawiąże Deuteroizajasz w czasie, gdy Izrael będzie doświadczał oczyszczenia w czasie deportacji babilońskiej.

Odczytany dziś fragment Księgi Izajasza pochodzi z czwartej sekcji pisma przypisywanego Protoizajaszowi, są to mowy przeciw Samarii, Jerozolimie i narodom pogańskim (rozdziały 28-33). Bóg panuje nad losami człowieka, jak garncarz nad gliną. Po wypowiedzeniu biada na złych doradców prorok zapowiada przedziwną przemianę. Możni i pyszni zostaną poniżeni, biedni i skromni będą wywyższeni. Głusi usłyszą słowa zapieczętowanej księgi, a więc nastąpi otwarcie uszu i księgi, a ślepi przejrzą. Usunięcie głuchoty i ślepoty odnosi się też do wartości duchowych. Przyczyną radości ubogich (anawim) będzie Jahwe, Święty Izraela. Po usunięciu nadużyć i występków lud Boży służyć będzie Jahwe, a przeciwnicy proroka zdobędą pouczenie, czyli poznają słuszność jego nauk.

Czytamy słowa: w ów dzień... oczy niewidomych, wolne od mroku i od ciemności, będą widzieć. Zapowiedź spełnia się w czasie działalności Jezusa. Czytamy dziś w Ewangelii o uzdrowieniu dwu niewidomych, którym otworzyły się oczy.

Mowa o ślepocie dotyczy przede wszystkim duchowej ślepoty. Jezus nie uleczył wszystkich pozbawionych wzroku cielesnego, ale każdy, kto duchowo jest niewidomy, może u Niego odnaleźć światło Boże, prowadzące człowieka ku wiecznemu zbawieniu.

O takie przejrzenie trzeba się starać szczególnie w okresie Adwentu. Jego warunkiem jest wiara. Jezus pyta niewidomych o wiarę, a uzdrawia ich po wyznaniu tej wiary. Jest to nie tylko wiara polegająca na przyjęciu prawd Bożych, które przekraczają zdolności ludzkiego rozumu, a przyjmowane są na mocy autorytetu objawiającego Boga. Przede wszystkim potrzeba nam wiary będącej zawierzeniem Bogu. Pełni ufności, że Bóg jest naszym Ojcem, jesteśmy gotowi całkowicie pełnić Jego wolę, jeżeli ją poznamy. Zawierzenie spełnia się w posłuszeństwie Bogu, przede wszystkim wtedy, gdy wprawdzie planów Bożych nie rozumiemy, ale im się podporządkowujemy. Przykładem takiej wiary - zawierzenia w Starym Testamencie był Abraham, który nie wahał się ofiarować Bogu swego jedynego syna, Izaaka. W Nowym Testamencie wzorem wiary polegającej na zawierzeniu jest Maryja, która uznała się niewolnicą swego Pana i podjęła Jego słowo (niech mi się stanie według twego słowa).

Okres Adwentu w szczególny sposób kieruje nasze oczy na Maryję, Matkę oczekującą Jezusa, Tę, w której dłoniach możemy ubezpieczyć nasze zawierzenie.