Ekspres homiletyczny

Płyń pod prąd

Już się tak dobrze zapowiadało – Jezus czyta w Nazarecie Izajasza, wszyscy Go podziwiają, z szacunkiem przyjmują nawet tę wstrząsającą deklarację – „Dziś spełniły się te słowa Pisma". Pełni respektu kiwają głowami przyświadczając słuszność Jezusowego odczytania tekstu proroka, podziwiają pełne wdzięku słowa wychodzące z Jego ust. Mogło być tak pięknie. Nie było. Jezus nie zatrzymał się w tym miejscu, musiał dopowiedzieć jeszcze mały komentarz: „żaden prorok nie jest mile widziany w swojej ojczyźnie". I cały nastrój prysł. A można się było ugryźć w język, kto wie, jakie owoce w sercach zrodziłoby milczenie Jezusa. Może więcej osób mogłoby odczytać w komentarzu Chrystusa jednoznaczne wskazanie, że to On jest Mesjaszem? Może, ale Jezus nie mógł milczeć, musiał dokończyć to, co zaczął, choć wiedział, że ciasne ludzkie serca odwrócą się od Niego, że od entuzjazmu, fascynacji przejdą do dystansu, niechęci i nienawiści. Tak jednak należało. Tak było trzeba.

Moi drodzy, nie brzmi to znajomo? Nie byliście nigdy w takiej sytuacji, gdy – np. przy okazji jakiejś imprezy – wszystko fajnie się toczy, nastrój jest wyśmienity, towarzystwo bawi się fantastycznie, ale dzieje się coś, co stawia nas pod murem – albo zaprzeczysz sobie samemu, przekreślisz siebie, albo powiesz, czy pokażesz coś niepopularnego, coś, co popsuje słodki nastrój zabawy. Przykład? Impreza nastolatków, jest wesoło, piwko, winko itd., ty się nie napijesz? Daj spokój, nie rób z siebie świętoszka. Jedno piwko nikomu nie zaszkodziło. Co robisz? Możesz się napić – jedno piwko faktycznie nie zaszkodzi, zabawa potoczy się dalej. Albo pozostajesz wierny sobie – choćby przyrzeczeniom, które składałeś przy bierzmowaniu – ale wtedy zabawa się posypie, wszyscy będą widzieli twój sprzeciw, twoje „nie" i będzie im to solą w oku. I przypomnieniem, że nie wszystko jest OK.

Siostry i bracia, św. Paweł w najbardziej znanym fragmencie swoich listów, hymnie o miłości, którego wysłuchaliśmy, zawarł takie słowa: „Gdy byłem dzieckiem, mówiłem jak dziecko, czułem jak dziecko, myślałem jak dziecko. Kiedy zaś stałem się mężem, wyzbyłem się tego, co dziecięce". Czym będzie to, co dziecięce? Pokazują nam czytania – to nieustanna i dominująca nad wszystkim innym potrzeba akceptacji za wszelką cenę, potwierdzania własnej wartości na każdym kroku - jestem zdolnym uczniem, utalentowanym sportowcem, wydajnym pracownikiem. To taka dziecinada na miarę XXI wieku – budowanie poczucia własnej wartości przede wszystkim w oparciu o ludzkie opinie. Jestem wiele wart, bo jestem doceniany, albo jeszcze mocniej, parafrazując Kartezjusza - docenia się mnie, więc jestem. Czy to jest postawa, która cechuje dorosłego człowieka?

Popatrzmy na pierwsze czytanie - już prorok Jeremiasz działający na przełomie VII i VI wieku przed Chrystusem boryka się z podobnym problemem. Nie chce głosić Izraelitom tego, co słyszy od Pana, gdyż wie, że są to słowa, za które zapłaci bardzo wysoką cenę – może nawet własnym życiem. Bóg jednak mówi do niego: „nie lękaj się ich, bym cię czasem nie napełnił lękiem przed nimi". Bardzo ciekawe zdanie – nie bój się mówić prawdy, nie bój się świadczyć o Mnie, bo jeśli raz to uczynisz, będziesz się bał przez całe swoje życie. Jeśli się wystraszysz, jeśli dla ludzkich względów, dla sympatii i dla świętego spokoju przemilczysz prawdę, całe twoje życie stanie się ucieczką, wypełni je strach. Jeśli nie chcesz przez całe życie kryć się ze strachu, bądź zawsze wierny sobie, bądź zawsze wierny prawdzie, którą odkrywasz, najszczerzej jej szukając. Absolutnym wzorem jest tu Jezus – choćby w dzisiejszej Ewangelii – wierny sobie, choć miało to tak fatalne konsekwencje – o mały włos, a zostałby zabity. Ale cała Jego historia to dzieje bezkompromisowej wierności sobie, czyli prawdzie, po ostatnie tchnienie oddane na krzyżu, gdy rzeczywiście mógł z niego zstąpić, ale nie zrobił tego z szacunku dla ludzkiej wolności.

Pytanie, które nasuwa się pod koniec tych rozważań, brzmi: czy ty, droga siostro i drogi bracie, chcesz przeżyć swoje życie w strachu? Czy chcesz chować się każdego dnia, czy chcesz ukrywać swoje przekonania, przemyślenia, aby nikt nie powiedział, że są one niepopularne, że nie nadążasz za modą, za tym, co na topie? Chcesz bać się całe życie, czy zostaniesz zaakceptowany? Chcesz? Nie wierzę, jeśli odpowiedziałeś „tak". A jeśli nie chcesz, to jeszcze dzisiaj zbieraj swoje życie i ruszaj pod prąd, wbrew nurtom konformistycznego świata, który szuka tylko bezrefleksyjnych kopii naiwnych wzorców. Ruszaj pod prąd – nie bój się już dzisiaj mówić o tym, co dla ciebie ważne, abyś nie musiał się bać przez całe swoje życie, ukrywając przekonania i skrzętnie chowając prawdziwe namiętności twojego serca. Ruszaj pod prąd, bo –jak głosi popularne hasło – tylko zdechłe ryby płyną z prądem.