Wszyscy, którzy przyszli przede Mną, są złodziejami i rozbójnikami, a nie posłuchały ich owce (J 10, 8).
1. Biblia
W
świecie starożytnym pasterz to znany obraz przywództwa. Metafora
pasterza pojawia się w Piśmie Świętym dla zobrazowania ludu Bożego
(owce) i jego przywódców (pasterze). Pierwszym i największym pasterzem
tego ludu jest sam Bóg. Przywódcy, którym Bóg powierza swój lud, także
nazywani są pasterzami (2 Sm 5, 2; Ps 78, 70-72; Jr 3, 15; 23, 4). Tak
samo jak pasterze mają oni dbać o ludzi; ludzie są owcami Boga, nie zaś
własnością tych, którzy zostali powołani, by im przewodzić. Jeśli
ludzkie przywództwo zawodzi i zamiast zgodnie ze swoim powołaniem dbać o
nie, prowadzi je na manowce, daleko od Boga, to podlega Bożemu sądowi
(zob. Jr 23, 1). W odpowiedzi na brak dbałości o owce Pan ogłasza: „Oto
jestem (...), położę kres ich pasterzowaniu, a pasterze nie będą paść
samych siebie” (Ez 34, 10).
Zwracając się nadal do faryzeuszy z rozdziału dziesiątego Ewangelii Janowej, Jezus buduje
Pełna treść materiałów dostępna dla zalogowanych użytkowników.
Zaloguj się lub utwórz konto, aby uzyskać pełny dostęp do homilli, nabożeństw, modlitw i innych materiałów liturgicznych.
Skorzystaj teraz z bezpłatnego okresu próbnego.
